Als vrouw naar Gods hart verlang ik naar groei. Niet naar meer kennis op zich, meer taken op mijn lijstje of meer zichtbare prestaties. Maar naar een diepere gelijkvormigheid aan Christus, een hart dat steeds meer op dat van mijn Heiland gaat lijken. De Bijbel noemt dit geestelijke groei: een proces gedreven door de Heilige Geest, zichtbaar in ons karakter, onze relaties en onze toewijding aan God.
Maar op dit pad naar groei stuitte ik op een fundamentele vraag: Waarom groei ik soms niet, ondanks mijn gebeden en inspanningen? Waarom voelt mijn geloof soms zo… lauw?
Het antwoord leidde me naar wat ik nu zie als de belangrijkste voorwaarde voor ware geestelijke groei, en de kern van een leven naar Gods hart: de Vreze des Heeren.
Door Shairine Augustin-Straker
De Stille Epidemie: Lauwheid in Ons Hart
Lauwheid is het tegenovergestelde van vurigheid. Het is niet openlijk koud of rebellieus, maar het is ook niet gepassioneerd en toegewijd. Het is de geestelijke halfslachtigheid die God in Openbaring 3:16 zegt dat Hij uit Zijn mond zal spuwen.
In mijn eigen leven herkende ik de symptomen:
- Gemakzucht: "God begrijpt het wel," dacht ik, terwijl ik mijn Bijbel liet slingeren en mijn gebeden oppervlakkig werden. Het was een sluipend misbruik van genade (Romeinen 6:1-2).
- Mensen behagen: Ik paste me onbewust aan aan wat 'normaal' was in mijn omgeving, bang om te radicaal te lijken (Galaten 1:10).
- Emotieloze routine: Ik zong liederen, maar mijn hart was elders. Het werd een mechanische handeling (Jesaja 29:13).
Dit was niet het leven van een vrouw naar Gods hart. Dit was overleven. En de remedie bleek niet méér activiteit te zijn, maar een radicale verandering van hartshouding.
De term 'vreze des Heeren' kan misleidend zijn. Het is niet de angst van een slaaf voor een wrede meester. Het is de diepe, eerbiedige ontzag voor een heilige, almachtige God. Het is het besef dat God God is, en ik niet. Het is de gezonde vrees om weg te zijn van God, niet de panische angst voor Hem.
De Vreze des Heeren is als de heilige brandstof die het vuur van mijn toewijding aanwakkert. Het is het kompas dat mijn hartshouding heroriënteert van zelfgerichtheid naar Godgerichtheid.
Hoe Wakker Je Het Vuur Aan? Drie Praktische Stappen
Het vuur van de Heilige Geest is al in ons. De vraag is: hoe laten we het oplaaien? Hier zijn drie manieren waarop de vreze des Heeren mijn lauwheid heeft doorbroken:
- Confronteer Je Nonchalance met Gods Heiligheid
Echte verandering begint met eerlijkheid. Ik moest erkennen: er was nonchalance in mijn hart. De remedie was niet meer plannen maken, maar het zoeken van Gods gemanifesteerde aanwezigheid.
Ik herinner me een moment waarop Gods aanwezigheid zo tastbaar werd in een gebedsbijeenkomst, dat er maar één gedachte was: "Dit is heilige grond." Zoals bij Mozes bij de brandende braamstruik. In die aanwezigheid smelt alle trots weg. Zoals Jesaja uitriep: "Wee mij, ik ga ten onder, want ik ben een mens, onrein van lippen!" (Jesaja 6:5). Echte ontmoeting met Gods heiligheid brengt eerst schuldbesef, en daarna een diepe ijver en bereidheid: "Zie, hier ben ik, zend mij!" - Laat Zijn Komend Oordeel Je Aansporen tot Urgentie
We leven vaak alsof we alle tijd van de wereld hebben. De vreze des Heeren herinnert ons aan de urgentie. 2 Korintiërs 5:10-11 zegt dat we allen voor de rechterstoel van Christus zullen staan. Dit besef is geen verlammende angst, maar een motiverende kracht. Het doet me denken aan Jozef, die, verleid door Potifars vrouw, antwoordde: "Hoe zou ik zo'n groot kwaad doen en zondigen tegen God?" (Genesis 39:9). Wie beseft dat God alles ziet, leeft minder slap, minder lauw. - Laat Eerbied Je Verwondering Herstellen
In onze vertrouwdheid met God kunnen we de verwondering verliezen. We vergeten dat Jezus, onze Vriend, ook een ontzagwekkend, heilig Vuur is. De vreze des Heeren herstelt die verwondering. Het doet me naar de sterrenhemel kijken en, zoals Job, uitroepen: "De Almachtige kunnen wij niet begrijpen... daarom moeten mensen Hem vrezen" (Job 37:23-24). Het laat me de waarheid in Zijn Woord met frisse ogen lezen. Lauwheid verdwijnt waar verwondering groeit.
Wat betekent dit nu praktisch voor een vrouw naar Gods hart? Het betekent dat mijn hartshouding wordt gekenmerkt door:
- Ontzag voor Zijn aanwezigheid: Ik ben me bewust dat ik wandel voor het aangezicht van een heilige God, in mijn huis, op mijn werk, in mijn gedachten.
- Een hart dat beeft bij Zijn Woord: Zijn instructies zijn geen suggesties, maar levensrichtlijnen waar ik onmiddellijk en vreugdevol naar handel.
- Liefde voor wat Hij liefheeft, haat voor wat Hij haat: Ik verlang naar gerechtigheid en heiligheid, en walg van de zonde die Zijn hart breekt.
- Gehoorzaamheid, ongeacht de kosten: Ik gehoorzaam niet omdat het me iets oplevert, maar omdat Hij het waard is.
Dit is de hartshouding van de Spreuken 31-vrouw. Haar kracht, wijsheid en invloed vloeien niet voort uit haar eigen kunnen, maar uit haar diepgewortelde ontzag voor de HEER (Spreuken 31:30). Dat is haar geheim. Dat is haar schoonheid.
Een Uitdagende Uitnodiging
Vandaag nodig ik je uit, zuster, om je hartshouding te onderzoeken. Voel je de lauwheid? Het gemak? De routine?
De uitweg is geen groter streven, maar een dieper buigen. Het is de keuze voor de Vreze des Heeren – niet als een zware last, maar als een heilige adrenalinekick voor je geloof. Het is het besef dat, zoals Prediker samenvat: "Het slotwoord van alles wat men gehoord heeft is: Vrees God en houd je aan zijn geboden! Want dit geldt voor ieder mens" (Prediker 12:13).
Laten we ons, zoals Paulus zegt, reinigen van alles dat onrein is en ons heiligen uit vrees voor God (2 Korintiërs 7:1). Dat is het pad van een vrouw naar Gods hart. Een pad van eerbied, verwondering en een brandend verlangen om Hem, in al Zijn heiligheid, te kennen en te behagen. Dat is de hartshouding die alles transformeert.
Reactie plaatsen
Reacties