Soms schrik ik van mezelf. Van hoe snel mijn blik kan oordelen, hoe makkelijk ik langs iemands nood kan lopen, hoe handig ik kan rationaliseren waarom ik nu geen tijd, energie of emotionele ruimte heb. Die dakloze man bij de supermarkt? Hij zal het wel aan drank uitgeven. Die vriendin die al weken stil is? Ze zal wel druk zijn, ik wacht maar tot zij iets zegt. Mijn eigen kind, dat op de grond ligt te huilen? Hij doet het om aandacht, hij moet gewoon leren luisteren.
En elke keer, als ik dat denk, voel ik ergens vanbinnen een klein stemmetje, een zachte wekker. Het klinkt als een vraag: "Is dit hoe Ik naar hen kijk?" Dat is de vraag die alles verandert. Want bewogenheid – echte, diepe, actieve bewogenheid – begint niet bij mij. Hij begint bij het leren zien met Zijn ogen.
De Bewogenheid van Jezus: Meer dan een Gevoel
In de Evangeliën staat een zin die me steeds weer raakt: "Hij werd met ontferming bewogen." Jezus zag de menigte, vermoeid en uitgeput, en Hij werd geraakt. Niet met medelijden, dat op afstand blijft. Maar met ontferming – een bewogenheid die van binnenuit kwam, die Hem in beweging zette.
Die bewogenheid was Zijn motivatie. Hij zag niet alleen het gedrag, de symptomen, de buitenkant. Hij zag het hart. Hij zag de eenzaamheid achter de ziekte, de wanhoop achter de zonde, het verlangen achter de vraag. En dan kwam de volgende stap: Hij handelde. Hij raakte aan. Hij genas. Hij onderwees. Hij gaf hoop.
Als vrouw naar Gods hart verlang ik ernaar om zo te leren kijken. Niet met mijn eigen, vaak vermoeide of cynische blik, maar met een hart dat afgestemd is op het Zijne. Dat betekent een radicale verschuiving:
- Van oordelen naar zien
Wat als die dakloze man een naam heeft? Een verhaal? Wat als zijn verslaving niet zijn identiteit is, maar zijn gevangenis? Wat als hij niet alleen geld nodig heeft, maar een glimp van waardigheid? - Van vermijden naar naderen
Wat als mijn vriendin niet stil is omdat ze druk is, maar omdat ze zich niet veilig voelt om haar pijn te delen? Wat als mijn kind niet liegt om aandacht, maar overweldigd is door emoties die hij nog niet kan benoemen? - Van schuld naar verantwoordelijkheid
Wat als ik niet alles hoef op te lossen, maar wel geroepen ben om nabij te zijn? Om te luisteren. Om een hand op een schouder te leggen. Om te zeggen: "Ik zie je. Je bent niet alleen."
Bewogenheid in mijn dagelijkse wereld
Lang dacht ik dat bewogenheid betekende dat ik naar een ver land moest gaan of een groot project moest starten. Maar Jezus liet zien dat bewogenheid begint waar je bent. Bij de mensen die Hij elke dag tegenkwam: de melaatse bij de weg, de overspelige vrouw, de dorstige Samaritaan.
Voor mij betekent dat dat ik:
- Thuis mijn kind zie in zijn overweldiging, niet alleen in zijn ongehoorzaamheid. Het betekent mijn partner zien in zijn stress, niet alleen in zijn afwezigheid. Het betekent ruimte maken voor emoties – de hunne en de mijne – zonder meteen te willen fixen.
- In mijn gemeenschap de namen probeer te leren van de mensen die ik elke dag tegenkom. De caissière. De buurjongen. De alleenstaande moeder in mijn straat. Het betekent vragen stellen en écht luisteren naar de antwoorden.
- In mijn werk met bewogenheid kijk naar de mensen die niet dezelfde kansen hebben gehad als mij maar wel willen werken aan zichzelf. Met dat in gedachten ben ik bezig met het opzetten van Raising Black Excellence, niet vanuit een gevoel van verheven plicht, maar vanuit een bewogenheid die groeide in mijn eigen hart. Ik zag kinderen en ouders die steun en bevestiging nodig hebben. Omdat ik niet alleen een probleem zie – ik zie mensen. Ik zie potentieel. Ik zie een verlangen naar waardigheid en groei.
Bewogenheid is hier het startpunt: het verlangen om ruimte te maken voor excellentie waar die onderdrukt werd. Om ouders te empoweren die zelf niet hebben geleerd hun eigen waarde te zien. Dit is geen project, maar een verlengstuk van hoe ik wil leven: met een hart dat ruimte maakt voor de ander.
De Bron van mijn bewogenheid
Hier ligt het geheim: ik kan niet vanuit mezelf zo bewogen zijn. Mijn eigen empathie raakt uitgeput. Mij eigen geduld is beperkt. Mijn eigen liefde is voorwaardelijk.
Maar "wij hebben lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad" (1 Johannes 4:19). Mijn bewogenheid is geen prestatie, maar een antwoord. Een antwoord op de overweldigende, onvoorwaardelijke liefde die ik zelf mag ontvangen. Hoe meer ik mij verbind met die Bron, hoe meer er uit kan stromen.
Daarom begint mijn dag vaak met een gebed dat ik ooit leerde: "Heer, breek mijn hart voor wat het Uwe breekt. Laat mij vandaag zien wat U ziet." Soms ben ik bang voor dat gebed. Want een gebroken hart doet pijn. Het maakt kwetsbaar. Het ontwricht mijn comfort. Maar het opent ook mijn ogen. Het verbindt mij met het hart van God voor Zijn wereld.
Een uitnodiging
Misschien voel je, net als ik, die spanning. Het verlangen om bewogen te leven, en de angst om overweldigd te raken. De wil om te helpen, en de onzekerheid over hoe.
Begin klein. Begin met een gebed. Begin met een vraag: "Heer, wie wilt U dat ik vandaag zie?" En luister dan. Het kan de caissière zijn met de vermoeide ogen. Je tiener die boos wegliep. Die collega die altijd alleen luncht.
Bewogenheid is niet een gevoel dat je moet opwekken. Het is een ruimte die je mag openen in je hart. Een ruimte waar de Heilige Geest doorheen kan werken. Waar je geleidelijk leert: het draait niet om grootsheid. Het draait om nabijheid. Het draait niet om oplossen. Het draait om zien, aanraken, zeggen: "Ik ben hier. En God ziet je ook."
Een vrouw naar Gods hart is niet een vrouw die alle pijn van de wereld draagt. Zij is een vrouw die haar hart open laat breken door de Liefde zélf, en die daardoor vrijmoedig kan leven, geven en liefhebben – precies daar waar zij staat, met wat zij heeft.
Dat is mijn verlangen. Dat is mijn gebed. Dat is de bewogenheid die niet uitgeput raakt, omdat Hij haar voedt.
Reactie plaatsen
Reacties
Amen. Dezelfde bewogenheid/compassie voor de mensen, die Jezus heeft moeten wij ook hebben. Ons gebed moet zijn: Vader, maak ons als Uw Zoon Jezus Christus.